Zaczyna mi być bardzo ciężko na samą myśl o opuszczeniu mojego dziecka. Już za miesiąc muszę wrócić do pracy i czuję się z tym fatalnie. Czuję się jakbym miała opuścić swoje dziecko. Wiem, że nie jestem pierwszą matką, która musi wrócić tak szybko do pracy. Sama znam dwie takie kobiety: kuzynkę i koleżankę, ale mimo wszystko jest mi bardzo ciężko.
Wyliczyłam, że poza domem nie będzie mnie każdego dnia nieco ponad 10 godzin. Przy tym wyliczeniu nie brałam pod uwagę korków. 10 godzin dziennie od poniedziałku do piątku to bardzo dużo dla takiego małego dziecka.
Boję się jak Bartuś będzie reagował na brak matki przez większość dnia. Będę wracała z pracy po 16. A przed 19 godziną Bartuś ma kąpiel i potem teoretycznie idzie spać. Piszę teoretycznie, bo nie zawsze od razu usypia, jak to dziecko. Wychodzi z tego, że będę z nim tylko przez 3 godziny dziennie. Wydaje mi się to tak okropne, że nie mogę sobie znaleźć miejsca.
A czasem też trzeba będzie coś załatwić, np. iść do salonu fryzjerskiego ściąć włosy.
Nie zawsze też w pracy jest tak, że pracy jest tylko na 8 godzin. Są okresy w roku kiedy nie można zrobić pracy w ciągu 8 godzin, no i trzeba w niej zostać po godzinach. Dobrze chociaż, że przez jakiś czas po powrocie do pracy nie będzie nawału pracy.
Ech, ciężkie to życie …
Kilka lat później … 19.07.2021 r.
Pamiętam te dylematy młodej matki … oj ciężko mi wtedy było, bardzo ciężko. Jednakże takie jest życie. Trzeba na to życie zarabiać.