Jestem zszokowana tym co mnie wczoraj spotkało, chociaż nie jeden raz słyszałam i widziałam jak ludzie mogą być nieczuli na drugiego człowieka.
Wczoraj jak zwykle po pracy poszłam na przystanek autobusowy. Od razu przyjechał autobus, wsiadłam do niego, przejechałam nim parę przystanków docierając do miejsca skąd odjeżdżają busy.
Jak tylko wysiadłam z autobusu to wyciągnęłam telefon i zadzwoniłam do rodziców, bo do odjazdu busa miałam jeszcze parę minut.
Rozmawiając z mamą, niczego nieświadoma, stanęłam na przystanku. Gdy podjechał bus to skończyłam rozmowę z mamą i wtedy zobaczyłam taki obrazek: pełno ludzi na przystanku, a pod ławką na przystanku leży kobieta.
Jak tylko wysiadłam z autobusu to wyciągnęłam telefon i zadzwoniłam do rodziców, bo do odjazdu busa miałam jeszcze parę minut.
Rozmawiając z mamą, niczego nieświadoma, stanęłam na przystanku. Gdy podjechał bus to skończyłam rozmowę z mamą i wtedy zobaczyłam taki obrazek: pełno ludzi na przystanku, a pod ławką na przystanku leży kobieta.
Podeszłam do niej i zawołałam: proszę pani. Kobieta w ogóle nie zareagowała. Delikatnie ją szturchnęłam i zawołałam jeszcze raz: proszę pani, a ona nic. A ludzie, to było przerażające, stali na przystanku i patrzyli na nas. Miałam ochotę krzyknąć do nich: na co się gapicie????
Wpadłam do busa i do kierowcy krzyknęłam, że trzeba wezwać pogotowie. Ja nie byłam tego w stanie zrobić, bo się cała trzęsłam: ze strachu i z oburzenia na ten tłum ludzi. Kierowca wezwał pogotowie.
A teraz to sobie myślę, że właściwie to ja nie wiedziałam jak mogłabym pomóc tej kobiecie. Wygląda na to, że nawet nie umiem robić sztucznego oddychania. Poza tym taka sytuacja jest bardzo stresująca i człowiek wpada w panikę, nie wie co zrobić.
A ten tłum ludzi … w różnym wieku … brak mi słów …
A ten tłum ludzi … w różnym wieku … brak mi słów …
Kilka lat później … 13.02.2021 r.
Dzisiaj już nie pamiętam tej sytuacji z przystanku.