Wczorajszy dzień obfitował w różne wydarzenia, to samo było dzisiaj. Wczoraj najpierw byłam zdenerwowana, a potem znajdowałam się w jakiejś euforii. A dziś mi smutno.
Wczoraj rano zatelefonował do mnie przyszły szef z informacją, że parę godzin później mam się stawić przed nim osobiście w sprawie zakresu obowiązków. Te parę godzin przeżyłam w bardzo dużym stresie.
Bałam się tego, że szef będzie mi chciał dać dużo pracy. Jestem znana z pracowitości, a ta cecha charakteru może stwarzać problemy. Pracowitej osobie można dać dużo pracy do zrobienia, bo i tak wszystko zrobi. Poza tym chciałam porozmawiać o podwyżce, a rozmawianie o pieniądzach z szefami jak wiadomo nie jest łatwą sprawą.
Rozmowa wyglądała zupełnie inaczej, niż to sobie wyobrażałam. Będę miała mniej pracy niż dotychczas, no i dostałam podwyżkę bez proszenia o nią … przedziwne, ale prawdziwe.
Moja mama jakoś tak od roku chodziła do lekarza z kolanem. Na okrągło to kolano ją bolało i miała problemy z chodzeniem. Lekarz aplikował jej zastrzyki i co jakiś czas wysyłał ją na rehabilitację. Po konsultacji z różnymi osobami moja mama zmieniła tego lekarza na innego.
Poszła dziś do niego. Lekarz powiedział, że mama musi poddać się operacji tego kolana. Dodał, że powinna już dawno to zrobić oraz że jak tego nie zrobi, to wyląduje na wózku inwalidzkim.
Ten poprzedni lekarz mówił czasem o operacji, ale termin tej operacji miał być gdzieś w bardzo dalekiej przyszłości. Mówił, że na razie wystarczą zastrzyki i rehabilitacja.
Teraz jesteśmy w kropce … bo nie wiemy, który lekarz ma rację. Moją mamę przygnębiła informacja o rychłej operacji, mnie też trochę. Boję się o moją kochaną mamę …
Kilka lat później … 22.09.2020 r.
Strach ma wielkie oczy. Mama przeżyła operację.