Wczoraj byliśmy z Pawłem z wizytą u rodziny. Była tam 3 letnia dziewczynka. Dziewczynka była bardzo grzeczna, ładnie się bawiła. I pod koniec wizyty podeszła do swoich dziadków i powiedziała: czekoladkę. Najwyraźniej chciała, aby dziadek lub babcia dali jej jakąś czekoladkę. Dziadka i babcię dziewczynki to bardzo zaskoczyło.
W końcu dziadek powiedział dziewczynce, że kiedyś obiecał jej nagrodę za ładne siusianie do nocnika. Zaraz tę nagrodę dostanie. Wyszedł z pokoju i wrócił z czekoladką.
Dziewczynka szybko pochwyciła czekoladkę, rozwinęła migiem papierek i omal nie dławiąc się tą czekoladką, pochłonęła ja błyskawicznie. Patrzyliśmy na nią zdumieni. Zjadła ją tak szybko jakby była bardzo głodna, a przecież nic do tego momentu nie chciała jeść.
Gdzieś czytałam, że dzieci nie powinny jeść w ogóle słodyczy. Słodycze są bardzo szkodliwe dla zdrowia dzieci. Oprócz pustych kalorii i chwilowej przyjemności nie dostarczają dziecku żadnych wartości odżywczych.
Nie wiem jak można uchronić dziecko przed słodyczami?
Nie wiem jak można uchronić dziecko przed słodyczami?
Może nie jadać przy nim żadnych słodyczy? Nie zabierać do sklepów spożywczych?
Zapowiedzieć rodzinie i znajomym, że nie życzymy sobie częstowania słodyczami naszego dziecka?
Kilka lat później … 10.12.2020 r.
Nie jest to proste. Rodzina najczęściej przynosi słodycze dla dziecka. U mnie w domu też tak jest. Poza tymi okazjami Bartuś bardzo rzadko jada słodycze.
Nawet mu nie przeszkadza to, że niektórzy jego koledzy i koleżanki jedzą na śniadanie np. drożdżówkę, batona, słodką bułkę. Wie, że na śniadanie do szkoły nie dostanie żadnych słodyczy.
Swoją drogą zastanawiam się, dlaczego rodzice tych dzieci nie dadzą im do jedzenia kanapkę, tylko drożdżówkę?