Bardzo lubię zwiedzać stare kościoły oraz cerkwie. A taki stary, drewniany, malutki kościół, a właściwie kościółek, jak go nazywają okoliczni mieszkańcy, mamy w naszej parafii, w sąsiedniej wsi. Kościółek zawsze udostępniany jest do zwiedzania w święto 11 listopada, gdyż jest to kościółek p.w. św. Marcina, a dziś jest Marcina.
Namówiłam męża na kolejne (bo już 3) zwiedzanie tego kościółka. Pawłowi trochę nie chciało się do niego jechać (15 minut drogi samochodem), bo jest trochę przeziębiony i ma dreszcze. A ponadto to ile razy można oglądać jeden i ten sam obiekt?
Kościółek, jak obliczyliśmy z Pawłem, mógł pomieścić tylko kilkadziesiąt osób, bo jest w nim tylko 12 krótkich ławek (po 6 w 2 rzędach). W tym kościółku musiało być kiedyś bardzo zimno wiernym (od bardzo dawna nie są w nim już odprawiane msze), bo zbudowany jest z drewna i kamiennej posadzki. I prostota takich kościółków jest dla mnie bardzo urokliwa.
Teraz to raczej inaczej są kościoły budowane: bardziej na bogato - czyli z marmurów i miedzianych rynien. A plebania z mojej parafii wygląda jak bogaty dom jakiegoś przedsiębiorcy.
A wracając do kościółka to prawdopodobnie pochodzi z XIII wieku, ale w XVIII wieku został całkowicie przebudowany. W kościółku zachowało się wyposażenie z XVI – XIX wieku oraz niezbyt czytelna płyta nagrobna z 1528 r.
A wracając do kościółka to prawdopodobnie pochodzi z XIII wieku, ale w XVIII wieku został całkowicie przebudowany. W kościółku zachowało się wyposażenie z XVI – XIX wieku oraz niezbyt czytelna płyta nagrobna z 1528 r.
Kilka lat później … 5.03.2021 r.
Kiedyś wybiorę się do niego z moim synkiem, bo mojego męża już się nie da namówić na zwiedzanie tego kościółka.