Jak jestem na urlopie to trochę mi się nudzi. Ileż można sprzątać, prać, gotować. Jak znowu chodzę do pracy to czas mi tak szybko jakoś ucieka. Wychodzę do pracy o 6.15, a z powrotem jestem w domu około 16.40. Zjem obiad, pomyję naczynia po obiedzie i nagle jest po 17.
Po zmywaniu naczyń dzisiejszego dnia poszłam po pranie na strych. Poskładałam je, schowałam do szafy, prasować je będę wieczorem. Potem podlałam kwiaty, przyszyłam guzik do spodni i już mamy 18.
Nie robiłam zakupów, nie gotowałam obiadu. Zakupy mąż zrobił 2 dni temu, a obiad został mi podany do stołu 10 minut po przyjściu z pracy. A gdyby przyszło mi zrobić samej zakupy, ugotować obiad to ten obiad byłby chyba jako kolacja. Trudne to życie. Bez pracy człowiekowi źle, a gdy pracuje to mu doskwiera brak czasu.
A wczoraj też mi minęło błyskawicznie popołudnie. Zaraz po obiedzie
pojechaliśmy na urodziny bratanka mojego męża. Paweł jest jego ojcem chrzestnym. Chłopak skończył 10 lat. Było bardzo sympatycznie. Zjedliśmy bardzo pysznego torta.
Teraz są chyba jakieś inne czasy bo ani ja, ani mój mąż nie zapraszaliśmy na swoje urodziny rodziców chrzestnych. Jeden jedyny raz zaprosiłam rodziców chrzestnych na moje urodziny, na 18.
pojechaliśmy na urodziny bratanka mojego męża. Paweł jest jego ojcem chrzestnym. Chłopak skończył 10 lat. Było bardzo sympatycznie. Zjedliśmy bardzo pysznego torta.
Teraz są chyba jakieś inne czasy bo ani ja, ani mój mąż nie zapraszaliśmy na swoje urodziny rodziców chrzestnych. Jeden jedyny raz zaprosiłam rodziców chrzestnych na moje urodziny, na 18.
Kilka lat później … 9.09.2020 r.
Nadal tak szybko mija mi czas. Podejrzewam, że nie tylko mnie, prawda?