Rano, gdy szłam na busa, spotkałam znajomą ze wsi, która ma dwoje dzieci, w tym 3 letniego chłopczyka. No i zaczęłyśmy rozmawiać, oczywiście o dzieciach i ciągłym braku czasu. Ona ma gorzej ode mnie, bo ma 2 dzieci, więc tych obowiązków ma dużo więcej. Ponadto jej praca pochłania więcej czasu niż moja. I w sumie ta kobieta przez całe pół godziny jechania busem narzekała.
Uświadomiłam sobie to dużo później. Ani razu się nie uśmiechnęła, ani razu nie powiedziała czegoś pozytywnego. Bez końca narzekała: na pracę, na brak czasu dla dzieci, na teściową. Wysiadłam z tego busa z ulgą, że dalej jadę bez towarzystwa tej kobiety.
Właściwie pracuję z kobietą, która tak ciągle narzeka. Wydawałoby się, że kobieta ma wszystko. Ma dobrze płatną pracę (lepiej zarabia ode mnie), jej mąż zarabia 2 razy więcej od niej, dziecko jest odchowane i dobrze wychowane. A mimo tego wszystkiego chyba nie jest zbyt szczęśliwa, bo od progu zaczyna narzekać na: pogodę, korki, teściową, pracę.
Sprawy z petentami załatwia bez uśmiechu. Ciągle jest zmęczona i ciągle przeziębiona. Ciężko pracuje się z takimi ludźmi. Zupełnie nie wiem jak mam reagować na te narzekania. Może powiedzieć jej: kobieto masz wszystko, dlaczego tak narzekasz, nie jesteś szczęśliwa? Czego ci brakuje?
Kilka lat później … 30.03.2022 r.
Obecnie mam jeszcze bardziej męczącą koleżankę w pracy od tej wiecznie narzekającej. Koleżankę, która pieje z zachwytu nad każdym swoim czynem, zachowaniem, nad sobą.
Potrafi przez godzinę, a czasem nawet dłużej opowiadać o tym, czego wspaniałego dokonała w dniu poprzednim. Na szczęście to nie ja jestem adresatem tych opowiadań, bo nie siedzę obok tej koleżanki …