Zasypało nas poprzedniej nocy. Z jednej strony ogarnęła mnie jakaś taka radość z widoku śniegu, a z drugiej strony śnieg to trochę problem dla nas. Nie pojechaliśmy dziś na mszę na 8 rano, ponieważ droga była zasypana. Dopiero po godzinie 9 przejechał drogą pług i ją odśnieżył.
Niedawno wróciliśmy od rodziców. W tej chwili jest mgła, ale tak gęsta, że niemal szukaliśmy drogi naszym samochodem. Boję się tego co będzie jutro rano. Ta mgła osiądzie na drodze, a potem zamarznie. Mam nadzieję, że gmina zadba o drogi, zanim wyjdę z domu na busa.
U moich rodziców jak zwykle spotkaliśmy się z moim bratem i jego rodziną. Natalia ma teraz okres pytań. Ciągle zadaje pytanie: co to jest?
U moich rodziców jak zwykle spotkaliśmy się z moim bratem i jego rodziną. Natalia ma teraz okres pytań. Ciągle zadaje pytanie: co to jest?
W samochodzie, jak już nim wracaliśmy do domu, ogarnęła mnie jakaś tęsknota … za własnym dzieckiem. Zadałam pytanie mężowi: czy chciałby mieć taką Natalię. A on, że będziemy mieć taką Natalię. No tak, ale kiedy?
Czy to oczekiwanie ma jakiś sens? Leczenie zakończyłam 5 tygodni temu, a teraz czekam. Mam się zgłosić dopiero za 3 miesiące do lekarza, jeżeli nie zajdę w ciążę.
Przez ostatnich parę tygodni byłam bardzo zestresowana pracą z 2 powodów: jest to w jakimś sensie nowa praca, no i jest jej teraz bardzo dużo. W pracy jadłam byle jak i byle co. Praktycznie codziennie zajadałam się batonami.
Muszę jakoś opanować ten stres, bo w takim stanie może nie być żadnych szans na zajście w ciążę.
Kilka lat później … 18.10.2020 r.
Nie mamy takiej Natalii … ale mamy Bartusia … niemal sześcioletniego naszego skarbka. Bartuś, dziecko, to nasze (mój i mojego męża) największe szczęście w życiu. Jest spełnieniem naszego największego, najważniejszego marzenia.
Bartuś nie miał jeszcze okazji zobaczyć takich zaśnieżonych dróg. Może w tym roku to się uda?