Po wyjeździe do Białegostoku nie planowaliśmy uczestniczenia w procesji w dniu Bożego Ciała. Mieliśmy pojechać tylko na mszę świętą do kościoła parafialnego do wsi mieszczącej się obok naszej wsi.
Gdy się msza święta skończyła ja stwierdziłam, że nie jadę do domu, tylko będę uczestniczyć w procesji. Paweł był za bardzo zmęczony aby mi towarzyszyć, więc pojechał sobie samochodem do domu. Umówiliśmy się, że jak będę miała dość to mam zadzwonić do niego i zaraz po mnie przyjedzie.
Gdy się msza święta skończyła ja stwierdziłam, że nie jadę do domu, tylko będę uczestniczyć w procesji. Paweł był za bardzo zmęczony aby mi towarzyszyć, więc pojechał sobie samochodem do domu. Umówiliśmy się, że jak będę miała dość to mam zadzwonić do niego i zaraz po mnie przyjedzie.
A w tym roku po raz pierwszy procesja miała prowadzić do kaplicy w naszej wsi. Jeżeli zmęczenie mnie nie pokona, to w zasadzie dotrę niemal do samego domu, ponieważ kaplica mieści się kilka minut od mojego domu.
Wytrzymałam. Przeszłam całą drogę ciągle ziewając ale starając się cały czas uczestniczyć aktywnie w procesji. Cała droga zajęła nam niecałe 2 godziny czasu.
Bardzo mi się podobało. W procesji brały udział między innymi miejscowe ochotnicze straże pożarne i orkiestra. Po obu stronach drogi powbijane były co parę metrów paliki, które udekorowane były kolorowymi bibułkami. Tego nigdzie wcześniej nie widziałam. Dziś już nie było tych palików.
Bardzo mi się podobało. W procesji brały udział między innymi miejscowe ochotnicze straże pożarne i orkiestra. Po obu stronach drogi powbijane były co parę metrów paliki, które udekorowane były kolorowymi bibułkami. Tego nigdzie wcześniej nie widziałam. Dziś już nie było tych palików.
A na końcu dwa autokary odwiozły mieszkańców sąsiedniej wsi pod tamtejszy kościół.
Kilka lat później … 25.08.2020 r.
Nic dodać, nic ująć …